Sława Przybylska od ponad siedmiu dekad jest obecna na scenie, ale w jej przypadku wiek naprawdę wydaje się tylko liczbą. 94-letnia legenda polskiej piosenki wciąż koncertuje, uczy się nowych utworów i nie pozwala sobie na bezczynność. W najnowszej rozmowie zdradziła, skąd bierze energię, jak dba o pamięć i dlaczego zamiast strachu wybiera własną „tezę”: że jest szczęśliwa, pełna sił i kocha ludzi.
Sława Przybylska to jedna z tych artystek, których nazwisko od dawna należy do historii polskiej muzyki rozrywkowej.
Na scenie obecna jest już od ponad 70 lat.
Przez ten czas zapisała się w pamięci publiczności piosenkami, które do dziś wywołują wzruszenie i sentyment.
W jej repertuarze znalazły się między innymi „Żyje się raz”, „Galapagos”, „Batumi”, „Wspomnij mnie”, „Balonik”, „Na Francuskiej”, „Taka jestem zakochana” i „Tbilisi”.
Dla wielu słuchaczy te tytuły są częścią muzycznej pamięci kilku pokoleń.
Przybylska nie jest jednak artystką, która żyje wyłącznie wspomnieniami.
Mimo 94 lat nadal pozostaje aktywna.
Wciąż występuje.
Wciąż śpiewa.
Wciąż uczy się nowych rzeczy.
I wciąż udowadnia, że scena nie musi być miejscem zarezerwowanym tylko dla młodych.
Jej energia robi ogromne wrażenie, zwłaszcza że sama piosenkarka nie buduje wokół siebie mitu wielkich sekretów, cudownych metod ani skomplikowanych recept na długowieczność.
Kiedy mówi o swojej formie, robi to prosto.
Bez pozy.
Bez udawania.
Bez patosu.
A jednak w jej słowach jest coś, co może zawstydzić niejedną młodszą gwiazdę.
Sława Przybylska już wcześniej nieśmiało sugerowała, że myślała o zakończeniu kariery.
W rozmowie z Kayah przyznała, że być może nadchodzi moment, w którym przestanie występować.
„Ja zdaję się, już ten rok, chyba do grudnia… Ja już nie będę występować” — mówiła w zeszłym roku.
Kayah natychmiast przypomniała jej jednak, że podobne zapowiedzi pojawiały się już wcześniej.
„Pragnę ci przypomnieć, że w 2001 też mówiłaś, że to jest koniec kariery” — odpowiedziała z uśmiechem młodsza koleżanka z branży.
I rzeczywiście, historia pokazała, że deklaracje Przybylskiej o rozstaniu ze sceną trzeba traktować ostrożnie.
Artystka może czasem poczuć zmęczenie.
Może pomyśleć, że zrobiła już wystarczająco dużo.
Może uznać, że pora zwolnić.
Ale potem wraca do tego, co jest dla niej naturalne.
Do śpiewania.
Do muzyki.
Do kontaktu z publicznością.
Po jakimś czasie sama wycofała się ze swoich słów i wyjaśniła, dlaczego nie potrafi po prostu odłożyć mikrofonu.
„Nie wiem, być może to był moment, kiedy wydawało mi się, że może, że może już za dużo, ale dopóki ja żyję, to ja śpiewam, bo ja (…) nie mogę nie śpiewać. Ja każdego dnia śpiewam (…)” — tłumaczyła.
To zdanie najlepiej pokazuje, czym dla niej jest muzyka.
Nie dodatkiem do życia.
Nie zawodem, który można łatwo zamknąć wraz z osiągnięciem pewnego wieku.
Nie dawną karierą, do której wraca się tylko z sentymentu.
Śpiewanie jest dla niej sposobem istnienia.
Codzienną potrzebą.
Czymś, bez czego trudno byłoby wyobrazić sobie dzień.
Dlatego nawet jeśli myśl o emeryturze pojawia się czasem w jej głowie, nie ma siły, by zatrzymać ją naprawdę.
Sława Przybylska nadal chce być aktywna.
I co ważne, nie robi tego wbrew sobie.
W jednym z najnowszych wywiadów opowiedziała o tym, skąd bierze witalność.
Okazuje się, że jej recepta nie opiera się na surowych dietach, restrykcyjnych planach ani morderczych treningach.
Artystka stawia na to, co daje jej radość.
Na ruch.
Na taniec.
Na przyjemność.
„Nie wiem, czy to jest tajemnica, ale ja działam i robię tylko to, co mi sprawia przyjemność. A właśnie ruch, taniec, to jest ta przyjemność” — wyjaśniła.
To podejście wydaje się bardzo zgodne z jej charakterem.
Nie zmuszać się do czegoś, co odbiera energię.
Nie traktować życia jak listy obowiązków do odhaczenia.
Szukać aktywności, która sprawia radość.
Dla Sławy Przybylskiej ruch nie jest karą ani przymusem.
Jest naturalną częścią dnia.
Tańcem.
Spacerem.
Szybszym chodzeniem.
Wykorzystaniem każdej okazji, by ciało nie zastygło.
Artystka podkreśla jednak, że ważna jest nie tylko sprawność fizyczna.
Równie mocno liczy się nastawienie do ludzi i do świata.
Przybylska mówi o życzliwości w sposób, który daleki jest od pustego frazesu.
Dla niej zwykłe „dzień dobry” nie jest mechanicznym gestem.
Jest prawdziwym życzeniem.
„Ja o nic nie dbam. Dbam tylko o to, żeby było pięknie, żeby doznawać życzliwości i prowokować życzliwość ludzką. Jeśli ja mówię komuś dzień dobry, to nie jest to banał powiedzenia, że dzień dobry i idę dalej. Nie. To jest w tym cała moja ta energia i życzliwość, że ja naprawdę życzę tej osobie, którą spotykam, aby jej dzień był dobry” — mówiła.
W tych słowach widać bardzo konkretną filozofię życia.
Przybylska nie chce tylko otrzymywać dobrej energii.
Ona chce ją wywoływać.
Prowokować życzliwość.
Dawać ją pierwsza.
Sprawiać, by zwykłe spotkanie z drugim człowiekiem miało w sobie sens.
To może brzmieć prosto, ale w jej opowieści jest ogromna konsekwencja.
Artystka dba o to, by wokół niej było „pięknie”.
Nie w sensie luksusu czy idealnych warunków.
Raczej w sensie atmosfery, gestów, słów i relacji.
Dla niej dobrostan nie zaczyna się od zewnętrznych rytuałów.
Zaczyna się od tego, jak patrzy się na ludzi.
Jak się z nimi rozmawia.
Jaką energię wysyła się w świat.
To może być jeden z powodów, dla których mimo upływu lat wciąż ma w sobie tyle światła.
Przybylska nie ignoruje jednak dyscypliny.
Choć lubi mówić o przyjemności, sama przyznaje, że trzyma się pewnych zasad.
Stara się być aktywna przynajmniej przez godzinę dziennie.
Wykorzystuje każdą okazję do ruchu.
Tańczy.
Chodzi szybko.
Ale jej codzienność nie kręci się tylko wokół ciała.
Równie ważny jest umysł.
Artystka wciąż uczy się nowych rzeczy, a ostatnio pochłonęła ją nauka piosenki.
„Ja po prostu wykorzystuję każdą okazję do ruchu. Właśnie tę okazję, no to ją wykorzystuję, tańczę albo chodzę bardzo szybko, ale przyznam się, że teraz jestem w szponach pewnej dyscypliny i ja nie mogę na przykład iść na długi spacer, ponieważ uczę się piosenki” — tłumaczyła.
To niezwykłe wyznanie.
94-letnia artystka mówi, że nie może iść na długi spacer, bo uczy się piosenki.
Nie dlatego, że musi coś komukolwiek udowodnić.
Nie dlatego, że goni za karierą.
Po prostu nadal traktuje śpiew poważnie.
Nadal przygotowuje się do występów.
Nadal pracuje nad repertuarem.
Nadal rozwija pamięć i koncentrację.
W tym jest coś bardzo poruszającego.
Przybylska nie pozwala, by metryka zdecydowała za nią, co jeszcze wypada, a czego już nie.
Nie mówi: jestem za stara na naukę.
Nie mówi: pamięć już nie ta.
Przeciwnie.
Podkreśla, że sposób myślenia o sobie ma ogromne znaczenie.
Jej zdaniem jeśli człowiek zacznie powtarzać sobie, że traci pamięć, może rzeczywiście zacząć ją tracić.
Dlatego trzeba mówić do siebie inaczej.
„Kiedy pomyślimy, że tracimy pamięć, to my ją tracimy. A trzeba sobie powiedzieć: Mam wspaniałą pamięć. Uczę się tego wiersza, bo on mi się podoba, bo jest piękny i ja go od razu znam, ja go umiem, ja go zapamiętam” — radziła.
To jedna z najmocniejszych myśli w jej opowieści.
Przybylska pokazuje, że starzenie się nie odbywa się wyłącznie w ciele.
Odbywa się także w języku, którym człowiek opisuje samego siebie.
Jeśli codziennie powtarza sobie, że słabnie, zapomina i nie daje rady, zaczyna żyć według tej opowieści.
Jeśli mówi do siebie z wiarą, może uruchomić zupełnie inną energię.
Oczywiście artystka nie udaje, że czas nie istnieje.
Nie twierdzi, że wiek nie przynosi żadnych ograniczeń.
Ale pokazuje, że można nie oddawać mu wszystkiego bez walki.
Można uczyć się wiersza.
Można uczyć się piosenki.
Można tańczyć.
Można chodzić szybko.
Można codziennie śpiewać.
Można wciąż chcieć.
I właśnie to „chcenie” wydaje się u niej najważniejsze.
Nie chodzi tylko o aktywność dla aktywności.
Chodzi o wewnętrzną zgodę na życie.
O ciekawość.
O radość.
O wybieranie tego, co daje siłę, zamiast skupiania się na lęku.
Dlatego tak ważne są jej słowa o przemijaniu.
Sława Przybylska nie chce żyć strachem przed tym, co nieuchronne.
Woli tworzyć własną odpowiedź.
Własną tezę.
„Przeciwieństwem strachu jest teza. Jestem pełna energii, mam wspaniałą pamięć, jestem szczęśliwa i kocham wszystkich ludzi” — podsumowała piosenkarka.
To zdanie brzmi jak osobisty manifest.
Przybylska nie mówi, że strach nie istnieje.
Mówi, że można postawić mu coś naprzeciw.
Nie rozpacz.
Nie rezygnację.
Nie narzekanie.
Tylko zdanie, w które człowiek chce wierzyć i według którego chce żyć.
Jestem pełna energii.
Mam wspaniałą pamięć.
Jestem szczęśliwa.
Kocham ludzi.
W tych kilku deklaracjach mieści się cała jej życiowa postawa.
To nie jest naiwna ucieczka od rzeczywistości.
To codzienna decyzja, by nie karmić w sobie lęku.
Artystka, która ma za sobą ponad siedem dekad na scenie, doskonale wie, czym jest przemijanie.
Widziała zmieniające się mody.
Zmieniające się pokolenia publiczności.
Zmieniający się świat muzyki.
Zmieniające się media.
A jednak nie pozwoliła, by te zmiany wypchnęły ją poza życie.
Wciąż jest obecna.
Wciąż zabiera głos.
Wciąż występuje.
Wciąż inspiruje.
Sława Przybylska może więc mówić o przemijaniu nie z pozycji teorii, ale doświadczenia.
Nie jest kimś, kto dopiero wyobraża sobie starość.
Ona żyje w wieku, w którym wiele osób dawno wycofuje się z aktywności.
A mimo to pokazuje, że można robić to inaczej.
Nie musi to oznaczać wielkich gestów.
Czasem wystarczy godzina ruchu dziennie.
Piosenka do nauczenia.
Szybki spacer.
Taniec.
Szczere „dzień dobry”.
Życzliwość, która nie jest grzecznościowym automatem.
I przekonanie, że pamięć można wzmacniać nie tylko ćwiczeniami, ale też dobrym słowem skierowanym do siebie.
Właśnie dlatego jej wypowiedzi tak mocno działają na wyobraźnię.
Nie są poradnikiem napisanym zza biurka.
Są świadectwem kobiety, która nadal robi to, co kocha.
Kiedy mówi, że dopóki żyje, śpiewa, trudno nie uwierzyć, że to najprawdziwsza definicja jej istnienia.
Dla wielu osób Sława Przybylska jest dowodem na to, że pasja może być mocniejsza niż metryka.
Nie zatrzymuje czasu.
Nie odbiera lat.
Ale nadaje im sens.
Artystka nie udaje młodszej, niż jest.
Nie potrzebuje tego.
Jej siła polega na czymś innym.
Na tym, że w wieku 94 lat nadal ma w sobie ciekawość, humor, ruch i głos.
Na tym, że nawet gdy myśli o końcu kariery, śpiew okazuje się silniejszy.
Na tym, że nie chce żyć pod dyktando lęku.
Na tym, że zamiast mówić „tracę pamięć”, mówi „mam wspaniałą pamięć”.
Z takiej postawy może płynąć ogromna lekcja.
Nie tylko dla seniorów.
Także dla młodszych ludzi, którzy często boją się upływu czasu jeszcze zanim naprawdę go poczują.
Przybylska pokazuje, że przemijanie nie musi być wyłącznie opowieścią o stracie.
Może być też opowieścią o tym, co człowiek nadal wybiera.
O śpiewaniu.
O ruchu.
O życzliwości.
O nauce.
O pięknie.
O codziennym powtarzaniu sobie zdań, które dają siłę.
Jej sposób na starość nie jest spektakularny.
I może właśnie dlatego jest tak przekonujący.
Nie obiecuje cudów.
Nie sprzedaje sekretu wiecznej młodości.
Mówi po prostu: rób to, co daje ci przyjemność.
Dbaj o dobrą energię.
Nie odbieraj sobie pamięci własnymi myślami.
Bądź aktywny.
Ucz się.
Śpiewaj, jeśli nie możesz nie śpiewać.
I życz ludziom dobrego dnia naprawdę, a nie z rozpędu.
Sława Przybylska wciąż nie zwalnia tempa.
Jej historia pokazuje, że scena może być domem na całe życie.
A głos, jeśli płynie z prawdziwej potrzeby, nie kończy się wraz z kolejną rocznicą urodzin.
94-letnia artystka nadal robi swoje.
Z uśmiechem.
Z dyscypliną.
Z piosenką do nauczenia.
Z tańcem i ruchem.
Z wiarą, że przeciwieństwem strachu jest teza, którą można postawić samemu sobie każdego dnia.
I może właśnie dlatego wciąż brzmi tak mocno.
