Pielęgniarka od kilku nocy z rzędu słyszała dziwne dźwięki dobiegające z sali numer 7. To były krzyki. Nie głośne – raczej stłumione, tłumione, jakby ktoś bał się, że zostanie usłyszany. Zawsze mniej więcej o tej samej porze – wieczorem, gdy korytarze pustoszały, a światło przygasało.
Zatrzymała się na środku korytarza z wiadrem w ręku i nasłuchiwała. Szpital sam w sobie był już niepokojący, ale to skomlenie przecinało nerwy jak ostrze. To nie był zwykły jęk bólu.
Pielęgniarka pracowała tu od lat. Praca była ciężka, wynagrodzenie niskie, ale trwała. Przywykła do zapachów, nocnych dyżurów i cudzego cierpienia. Jednak sala numer siedem zaczęła ją coraz bardziej niepokoić.
Leżała tam starsza pacjentka – spokojna, schludna, zawsze wdzięczna za każdą pomoc. Złamany staw biodrowy, konieczność leżenia. Rzadko się skarżyła, ale coraz częściej patrzyła w podłogę i drżała przy nagłych dźwiękach.
A potem pojawił się dziwny gość.
Mężczyzna przychodził wieczorami. Zawsze sam. Elegancki, pewny siebie, mówił spokojnie i uprzejmie. Przedstawił się jako krewny.
Po jego wizytach starsza kobieta się zmieniała: oczy czerwieniały, usta drżały, dłonie robiły się zimne. Raz pielęgniarka zauważyła nawet siniak na jej nadgarstku.
Próbowała dowiedzieć się więcej, ale pacjentka natychmiast odwracała wzrok i szeptała, że wszystko jest w porządku.
KOLEDZY RADZILI, BY SIĘ NIE WTRĄCAĆ.
„To nie twoja sprawa. Krewny ma do tego prawo” – mówili.
Jednak skomlenie wracało raz po raz.
Pewnego wieczoru pielęgniarka usłyszała kroki przed salą. Potem przytłumione głosy. On mówił ostro, starsza kobieta coś mamrotała, jakby się tłumaczyła. Głuchy uderzenie. Krótki krzyk.
Tej nocy pielęgniarka nie mogła zasnąć.
Ułożyła plan, by odkryć prawdę. Skoro nikt nie patrzy – ona będzie.
Następnym razem weszła do sali wcześniej. Światło było przygaszone, pacjentka spała. Pielęgniarka położyła się na podłodze i wsunęła pod łóżko. Kurz, zimny linoleum, zardzewiałe sprężyny nad nią. Ogarnął ją niepokój.
Kroki na korytarzu. Drzwi skrzypnęły. Wszedł.
PIELĘGNIARKA WIDZIAŁA NAJPIERW TYLKO JEGO BUTY I KRAWĘDŹ ŁÓŻKA. NAJPIERW – CISZA. POTEM JEGO GŁOS. MÓWIŁ POWOLI I NAPORCZYWIE DO STARSZEJ KOBIETY. ONA PŁAKAŁA.
A potem wydarzyło się coś, co odebrało jej dech.
Na początku mówił spokojnie. Bardzo spokojnie. Tłumaczył pacjentce, że dom i tak jest „stracony”, że dla niej samej nic nie znaczy, że musi podpisać dokumenty. Powiedział, że jeśli nie zgodzi się dobrowolnie, on „pomoże”.
Pacjentka płakała, błagała, by zostawił ją w spokoju. Powiedziała, że nic nie podpisze.
Wtedy jego głos się zmienił.
Nachylił się nad łóżkiem i zaczął grozić. Powiedział, że musi brać swoje „leki”, że wie, jak zrobić to tak, by lekarze nic nie zauważyli, a jeśli będzie uparta, jej stan się pogorszy. Znacznie.
Pielęgniarka wstrzymała oddech.
Zobaczyła, jak wyciąga strzykawkę. Nie szpitalną. Inną, ciemną, bez oznaczeń. Wstrzyknął ją mimo oporu pacjentki. Starsza kobieta krzyknęła, jej ręka bezwładnie opadła na prześcieradło.
PRZERAŻENIE OGARNĘŁO PIELĘGNIARKĘ.
Wyskoczyła z kryjówki, krzyknęła, otworzyła drzwi na oścież. Podniósł się alarm, pielęgniarki i lekarz dyżurny wbiegli do środka. Mężczyzna został zatrzymany na miejscu. Strzykawkę zabezpieczono. W jego torbie znaleziono dokumenty – już przygotowane, z miejscem na podpis.
Później okazało się, że zastrzyki nie zawierały żadnych leków. Właśnie przez to stan starszej pacjentki dramatycznie się pogarszał.
